Sancaklı Boşnak kadını ve genç kızları, erkeklerin yazın kırptıkları koyunların yünlerini yakındaki derelerde yıkayıp kuruttuktan sonra özellikle Nanolar (nineler) bu yünleri elleri ile eğirirler. Daha sonra bu ipleri toprak veya kök boyalar ile boyar çuvallar doldururlar. Uzun kış mevsimi başlar başlamaz Maykolar (anneler), gelinler (snahe) ve genç kızlar kilim tezgahlarında başına geçer kış boyunca evin ihtiyacı, aile ekonomisi veya çeyiz kılımı olarak o Sancak’ın güzelim kilimlerini dokular. Dokunan kilimler tezgahtar kesilip alındıktan sonra bir güzel yıkanır ve evin bahçesi veya balkonunda kuruturken. O evladiyelik kilimi dokuyan kadın kendi göz nuru el emeği ile gururlandırdı.

Maalesef Türkiye’de yaşayan Boşnak kökenliler, Nanoların, Maykoların o güzelim göz nuru el emeği Boşnak kilimlerinin değerini anlayamadılar ve onları yok pahasına satarak gerçekte kendi kültür ve tarihlerinin bir sanat eserini, aile hatırasını, gelecek nesillere miras bırakabilecekleri aile ve soylarının geçmişlerini sattıklarının farkında değildiler !

Oysa

o Nano ve Maykoların kilimlerini nesiller boyu muhafaza edebilselerdi,

o kilimler Boşnak Kilimleri olarak

o nesillere aile kökenlerini hatırlatacaktı.