– Gerçekleri konuşalım! Yüz kere söylenen bir yalanın kabul edilen gerçek olmasına izin vermeyelim. Kendimize hatırlatalım ve net konuşalım – suçlar ve suçlular hakkında, aynı şey gelecek nesillere tekrarlanmasın!

 

Pavle Đurišić herhangi bir kahraman değildi, Karadağ ve Sancak tarihindeki en korkunç suçlardan birini soğukkanlılıkla emreden ve gerçekleştiren bir komutandı. 1943’ün başlarında birlikleri, Karadağ’ın Sancak ve Doğu Bosna bölgesindeki Müslüman nüfusun etnik temizliği olarak bilinen planlı bir çılgınlığa başladı. Dra ža Mihailovi ć’e göre, yaklaşık 8.000 sivil öldürüldü – savaşmadan, direniş olmadan. Bugünkü tarihsel araştırmalar bu sayının önemli ölçüde daha yüksek olduğunu gösteriyor!

 

Sadece bir veri – kurban listeleri Pljevalje Srez’de öldürülenlerin %50’sinden fazlasının 14 yaşından küçük çocuklar olduğunu gösteriyor. Annelerinin kollarında öldürüldüler, evlerde diri diri yakıldılar, kapılarının önünde öldürüldüler – sırf İslami inançlı oldukları için! Bu askeri bir harekat değildi. Kanlı bir imha eylemiydi, insanlığa karşı işlenen suçların ders kitabı örneğiydi! Her normal insanda böyle bir kişiliğe karşı hor görme ve utanma sebep olan veriler, maalesef bugün bile!

Pavle Đurišić bir savaş suçlusu, işbirlikçisi ve haindi. Her ciddi askeri çatışmada yenilgiye uğrarken “kahramanları” kadın, çocuk ve yaşlıların toplu katliamlarına dayanıyordu. İtalyan ve Alman işgalcileriyle ve Ustashe ile yaptığı işbirliği kendi halkına ihanetinin doruk noktasını temsil ediyor! Böyle bir kötü adamı ancak tek bir tarihi belge, şahitlik, kitap okumamış kişiler yüceltebilir. Bu kötüleri rol model ve kahraman yapmaya çalışan ideoloji; zavallı, vicdansız, ahlaksız ve lanetlidir!